บางช่วงเวลา..

เราไม่ทันตั้งตัว..
ความหวังเดินเข้ามาหา  เราโผกอดต้อนรับอย่างงวยงง..
..แต่แล้ว  มันกลับจากไปอย่างรวดเร็ว
เราเสียน้ำตากับการถูกช่วงกระชาก
แต่จู่ๆ คงเพราะน้ำตาที่เสียไป  หรืออะไรก็แล้วแต่ 
ความหวังกลับเข้ามาอีกรอบ..
เราเริ่มยิ้มได้  น้ำตาเริ่มแห้งหาย 

แต่มันกลับหาย.. 
ไปพร้อมกับความหวังอีกครั้งหนึ่ง..

...
..

เราได้แต่นั่งเงียบ..
มองนามธรรมที่จับต้องได้
เดินไปเดินมา  อยู่ข้างหน้าเรา

ไม่กล้าโผกอด  และไม่กล้ารู้สึก..